6 Nis 2012

Elektrik Kesintisi!

Günlük hayatımda çoğumuz gibi, belki de hepimiz, bazen her şeyin üstüme üstüme geldiğini düşündüğüm anlar olur…

Böyle anlarda tüm evreni karşımda bir blok oluşturmuş ve geçmeme izin vermiyorlarmış gibi düşünür, hayal kırıklıkları yaşar ve neden bunların başıma geldiğini düşünürüm…

Kendi kendime, nerede hata yaptığımı, başka türlü yapsam veya davransam ne fark ederdi diyerek sorgularım…

Gardım düşer, güneş kaybolur, bulutlar her yanı kaplar,  rüzgar şiddetlenir, tozlar uçuşmaya başlar, yağmur yağmaz ama tek tük damlalar düşer yüzüme…

İşte o anda başımı yukarı kaldırıp, etrafımın bir anda ne kadar karardığını fark ederim…

Üşür, neden yanıma montumu almadığımı sorgular, hasta olmayı düşünmezsem ve olmayacağıma inanırsam, hasta olmayacağıma dair safsataya inanmasam da, ona uygun davranmaya kalkarım…

“Hayır üşümüyorum”, “ Hayır hasta olmayacağım”…

Sonra aniden, etrafımdaki insanların birer birer etrafımdan kaybolduğunu görür, sağıma, soluma, önüme, arkama korkuyla bakar, olanları anlamaya çalışırım…

Birden tek başıma olduğum gerçeğinin farkına varırım ve işte o anda artık üşümem doruğa çıkar…

Aniden suratımda gezinen damlaların sadece yağmaya çalışan yağmurdan değil, gözümden süzülen yaşlar olduğunu üzülerek fark ederim…

Çaresizliğim beni o kadar hırpalar, o kadar sarsar ki, ayaklarımı hareket ettiremediğimi anlar,

Ne kadar zorlasam da değil hareket etmek, ayağımı yerden kaldıramadığımı görürüm…

Sonra birden;

Aniden;   
                                                              
O koca bulutların arasından, bir ışığın yavaş ve zorla olsa da gökyüzünden yere doğru sızdığını fark ederim…

Bulutlar kaybolmaya başlar,

Güneş tüm evreni kaplar,

Cebimden güneş gözlüğümü çıkarır ve takarım,

Ellerimi cebime koyar,

Yürümeye başlarım…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder